Claire Vénus, qui erres par les Cieux,
Entends ma voix qui en plaints chantera,
Tant que ta face au haut du Ciel luira,
Son long travail et souci ennuyeux.

Mon oeil veillant s'attendrira bien mieux, 
Et plus de pleurs te voyant jettera.
Mieux mon lit mol de larmes baignera,
De ses travaux voyant témoins tes yeux.

Donc des humains sont les lassés esprits
De doux repos et de sommeil épris.
J'endure mal tant que le soleil luit ;

Et quand je suis quasi toute cassée,
Et que me suis mise en mon lit lassée,

Crier me faut mon mal toute la nuit.

Vênus tão clara, pelo firmamento,
Escuta a voz que em queixas cantará,
Enquanto o rosto teu cintilará,
O seu cansaço e custoso tormento.

Meu olho vela em vigília a contento,
E ao teu ver muito pranto verterá,
Sobre meu leito mole, e o banhará,
Disso teus olhos têm conhecimento.

Pois são luminosas as almas cansadas
Em seu repouso e sono apaixonadas.
Já não suporto o Sol e seu fulgor:

E quando estou quase toda desfeita.
E que meu corpo no leito se deita,

A noite toda eu choro a minha dor.



Texte issu de 

http://www.geocities.com/Athens/6526/louise.htm

        

O heldere Venus, hemelse planeet, 
Verhoor de klachten die mijn stem laat klinken 
Zolang uw aanschijn hemelhoog zal blinken, 
In haar lang lijden en vermoeiend leed.

Mijn wakend oog wordt eerder overreed 
Als het u ziet in tranen te verdrinken 
En snikkend op mijn zachte bed te zinken, 
Als 't op zijn smart uw ogen rusten weet.

Voor de vermoeide geesten van de mensen 
Is zoete rust en slaap al wat ze wensen. 
Ik draag mijn pijn zolang het Zonlicht lacht,

En als ik ben geradbraakt en gebroken, 
En in mijn bed vermoeid lig weggedoken, 
Moet ik mijn pijn uitschreeuwen heel de nacht.

Traduit par Paul Claes

Texte provenant de De Brakke Hond