Tant que mes yeux pourront larmes épandre

A l'heur passé avec toi regretter :

Et qu'aux sanglots et soupirs résister

Pourra ma voix, et un peu faire entendre :



Tant que ma main pourra les cordes tendre

Du mignard Luth, pour tes grâces chanter :

Tant que l'esprit se voudra contenter

De ne vouloir rien fors que toi comprendre :



Je ne souhaite encore point mourir.

Mais quand mes yeux je sentirai tarir,

Ma voix cassée, et ma main impuissante,



Et mon esprit en ce mortel séjour

Ne pouvant plus montrer signe d'amante :

Prierai la mort noircir mon plus clair jour.

        

While I have tears that start into my eyes

At memories of joys that we have known  

And while my voice, still master of its own

Is not yet choked with sobbing and with sighs



While still my hand has cunning to devise

A lover's cadence to the lute's soft tone

And while in understanding you alone

I no more wisdom need to make me wise



How could I wish, as yet, that I were dead?

Yet when these eyes have no more tears to shed

My voice is cracked, these hands have lost their art



And when no longer can my earthbound heart

Declare itself a lover, then I'll pray

For Death to blacken out my brightest day.



English translation by John Julius Norwich 

With the help of Tony Walton : tony.walton@uk.sun.com

        

Zolang mijn ogen tranen kunnen plengen

Van spijt om ons geluk dat is vergaan,

Zolang mijn stem haar snikken kan weerstaan

En in haar zuchten woorden uit kan brengen,



Zolang mijn hand de snaren nog kan strengen

Der zoete Luit, die jou bezingen gaan,

Zolang mijn geest met jou slechts wil volstaan

Zonder zich met een ander nog te mengen,



Begeer ik nog altijd niet dood te gaan,

Maar als ik ooit mijn ogen droog zie staan,

Mijn stem hoor breken en mijn hand voel beven,



En als mijn geest op aarde niet vermag

Eén enkel liefdesteken nog te geven,

Bid ik de Dood: maak zwart mijn klaarste dag.





Traduit par Paul Claes

Texte provenant de De Brakke Hond