|
Louise Labé, Quinzième Sonnet Sonnets, Élégies, Épitres... baptiste.coulmont@nyu.edu |
|
|
français
néerlandais
|
||
Pour le retour du Soleil honorer,
Le Zéphir l'air serein lui appareille,
Et du sommeil l'eau et la terre éveille,
Qui les gardait, l'une de murmurer
En doux coulant, l'autre de se parer
De mainte fleur de couleur nonpareille
Jà les oiseaux ès arbres font merveille,
Et aux passants font l'ennui modérer
Les nymphes jà en milles jeux s'ébattent
Au clair de lune, et dansant l'herbe abattent.
Veux-tu Zéphir, de ton heur me donner,
Et que par toi toute me renouvelle ?
Fais mon Soleil devers moi retourner,
Et tu verras s'il ne me rend plus belle.
|
Om de terugkeer van de Zon te vieren Laat Zefier een helblauwe hemel komen En wekt water en aarde uit hun dromen, Zodat het een in ruisende rivieren Kan fluisteren, de ander zich kan sieren Met tal van bontgekleurde bloemenzomen. Weer jubelen de vogels in de bomen Om wandelaars die treuren te plezieren. Weer dartelen de Nimfen in de maneglans En treden op het gras met hun gedans; Wil jij me, Zefier, van je zegen schenken, Zodat ik mij vernieuw geheel en al? Zorg dan mijn Zon opnieuw naar mij te wenken, En je zult zien of ik niet stralen zal. Traduit par Paul Claes texte provenant de De Brakke Hond |
|
| Ecole normale supérieure | ||